اینجا همان جایی است که باید باشد -

به بهانه ی رفتنم از خانه و دوباره آغاز غریبی و پرسه زدنای بی هدف تو اون شهر بی صدا

کفشهایم کو

چه کسی بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است

شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها

می گذرد

و نسیمی خنک از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می روبد.

بوی هجرت می آید:

بالش من پر آواز پر چلچله هاست.

صبح خواهد شد

و به این کاسه ی آب

آسمان هجرت خواهد کرد.

باید امشب بروم.

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی٬ عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد

وقتی می بینم حوری

پای کم یابترین نارون روی زمین

فقه می خواند

چیزهایی هم هست٬ لحظه هایی پر اوج

(مثلا شاعره ای را دیدم

آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش

آسمان تخم گذاشت.

و شبی از شبها مردی از من پرسید

تا طلوع انگور٬ چند ساعت راه است؟)

باید امشب بروم

باید چمدانی را

که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد٬ بردارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیدا است٬

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدا زد:سهراب!

کفش هایم کو؟

((سهراب سپهری))

+نوشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت19:48توسط علیرضا |